CA Fic:4 Ctysty_1

posted on 13 Aug 2011 02:18 by pattyna in Fiction
 
Crysty Auditio Fiction "Crysty"
Program by
Sai : painting
Photoshop CS5 : Filter color
Time 30 min

ความจริงภาพนี้วาดไว้ได้ซักพักแล้วครับ (ดูจากวันที่ในภาพ) แต่เพราะ
ช่วงก่อนหน้านี้งานหนัก + กำลังเพลินกับการศึกษา ipad เลยไมได้มีเวลา
มาแต่งต่อเสียที Fic นี้แปลกครับ ผมต้องฟังเพลงของ Depapepe
ถึงจะแต่งออก ^^" เหมือนกับเป็นเพลงประจำเรื่องไปซะแล้ว
เอาล่ะครับ ไปดูกันต่อเลยดีกว่า!
------------------------------
ผลึกเจ็ดดารา

นั่นอะไรน่ะ ? อุ้ย แสงจ้าแสบตาไปหมดเลย แต่ว่ารู้สึกอบอุ่นจัง
อ๊ะ! เดี๋ยวสิ รอก่อน อย่าพึ่งไปน้าา
โครม

ร่างของสาวน้อยในชุดนอนสีขาวน่ารัก ตกลงจากเตียงนอนในสภาพ
ที่ไม่ค่อยน่าดูนัก

"โอ้ย.. เจ็บๆๆ"
"ท่านออดิติโอ้เกิดอะไรขึ้นค่ะ! ดิฉันได้ยินเสียงดัง"

สาวใช้ชาวจันทราประจำตัวของออดี้ผลักประตูเข้าห้องมาด้วยสีหน้าแตกตื่น

"แฮ่ๆ ไม่มีอะไรจ้า แค่ตกเตียง อุย.."
"เอ่อ.. ดิฉันช่วยนะคะ"
"ขอบคุณจ้า"

ตั้งแต่ดูแลซุปเปอร์สตาร์สาวคนนี้มา เธอไม่เคยเห็นสภาพน่าขบขันแบบนี้
มาก่อน และบรรยากาศที่ดูเป็นกันเองเช่นนี้ด้วย

"นี่ๆ"
"ค่ะ?"
"เมื่อก่อน ฉันเป็นยังไงเหรอ ?"

ออดี้พูดคุยกับสาวรับใช้ระว่างที่สาวใช้ช่วยเธออาบน้ำ

"ดิฉันมีนิสัยชอบพูดตรงๆ เกรงว่า.."
"อื้มๆ ไม่เป็นไรๆ บอกมาเถอะ"
"เมื่อก่อนท่านดูเย่อหยิ่ง สีหน้าดูไร้ความรู้สึก เข้าถึงยากผิดกับตอนนี้เลยคะ"
"หืม.. งั้นเหรอ"

สาวน้อยจ้องมองฟองสบู่ที่อยู่บนฝ่ามือ และเป่าแตกเป็นฟองเล็กน้อยๆ
ออกไปทอแสงระยิบระยับใกล้หน้าต่าง ด้วยสายตาเหงาๆ

สาวรับใช้ที่กำลังถูหลังให้กับออดี้ เธอยิ้มเล็กๆ

"ถึงกระนั้น ท่านออดิติโอ้ก่อนหน้านี้ก็ดูสง่างาม และเยือกเย็นมากเลยค่ะ"
"เอ๋ จริงเหรอ ฮะๆ"
"ใช่แล้วค่ะ คิกๆ"
"อื้ม! ฉัน..อยากเป็นเพื่อนกับเธอคนนั้นจัง"
"อะ..เอ๋ ?"
"แฮ่ๆ ว่าไปนั่นเนอะ"

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ออดี้ก็แต่งชุดนักเรียน ผูกยางรัดที่คุณตาให้มา
ไว้ที่ด้านซ้ายมือ

"ไม่ดีกว่า ผูกไว้ด้านขวาแล้วกัน"

สาวน้อยถอดยางรัดออกแล้วกลับมาผูกยางรัดไว้ข้างเดียวกับหูข้าง
ที่ไม่ได้ขาด

คุณตาค่ะ.. ขอบคุณมากเลยสำหรับยางรัดอันนี้ แต่หนูคิดว่า..
"แบบนี้น่ารักกว่าอะ คิกๆ"

ในใจจริงของออดี้ เธอไม่ได้กังวลเรื่องหูข้างที่ขาดไปเลย นั่นเป็นเพียง
เสียงเพรียกร้องของเธออีกคนหนึ่งเท่านั้น ตรงข้ามเธอกลับชอบมันด้วยซ้ำ

เธอกระดิกหูข้างที่ขาดไปมา เสียงก้องกังวานของระฆัง เสียงของผู้คน
และเสียงอื่นๆ เข้ามาที่หูข้างนี้ได้ยินอย่างปกติไม่ต่างกับหูอีกข้างเลย

ว้าวๆ ได้ยินแล้วๆ การได้ยินเสียงจากหูทั้งสองข้าง มันช่างดีอะไรแบบนี้!

"อ้าว ท่านออดิติโอ้ ยังไม่ไปโรงเรียนอีกเหรอค่ะ ? จะสายแล้วนะ"
"จ้า จะไปเดี๋ยวนี้แหละ !"

ท้องฟ้าอันสดใส แสงแดดอุ่นๆยามเช้า ต้อนรับอย่างสดใส ร่างของสาวน้อย
ที่มีหูไม่เท่ากัน วิ่งออกมาพร้อมคริสตัลที่เป็ยอาหารเช้าคาอยู่ในปาก ตรงไป
ยังโรงเรียนที่อยู่ไม่ไกลนัก

ว้าย! สายแล้วๆ เมื่อวานเราก็โดดเรียนหลังจากกลับจากบ้านตา
เพราะไปไล่ตามแสงอะไรซักอย่าง จนตกบ่อโคลนมอมแมมไปหมด
คุณครูจะว่าอะไรไหมน๊า เอ๊ะ นั่นเด็กๆเมื่อวันนั้นนี่ ว้าว เค้าโบกมือให้เราด้วย
ต้องโบกตอบ อืม แต่ชาวบ้านดูจ้องเราด้วยสายตาแปลกๆยังไงไม่รู้

โป๊ก! (เสียงหัวออดี้กระแทกกับหนังสือเล่มโต)

"อั๊ยย.. เจ็บๆ"
"นี่ ประตูจะปิดแล้วนะ มัวแต่โบกมือไปมาให้เด็กๆอยู่ได้"
"ขอโทษค่า อาจารย์"
"ถึงจะเป็นไอดอลดัง แต่ไม่ใช่ว่าจะมาสายได้ตามใจชอบนะ"
"ค่ะ. ค่า"

ออดี้วิ่งมาปะกับอาจารย์ที่เฝ้าหน้าประตูโรงเรียนพอดี เขาค่อนข้างขึ้นชื่อ
เรื่องความโหดพอตัว และที่สำคัญเกลียดชาวจันทร์สีน้ำเงินยิ่งกว่าอะไรดี

ไม่ค่อยจะมีเวลาทักทายมากนัก สาวน้อยจึงรีบวิ่งเข้าไปพร้อมก้มหัวผงกๆ

"ฮิ หูแบบนั้น เสียงแบบนั้น จบสิ้นแล้วสินะ"

คำพูดทิ้งท้ายของอาจารย์หลังจากที่ออดี้ลับตาไปแล้ว

เอ.. เหมือนจะได้ยินอะไรแวบๆ แต่ช่างเถอะ เข้าห้องดีกว่า..
จะว่าไปก็แปลกนะ เราจำห้องเรียนของเราได้ (หันไปมา) อื้ม เพื่อนๆก็จำได้
คุณครูก็จำได้ ทั้งๆที่ตอนตื่นขึ้นมาจำอะไรไม่ได้แท้ๆ ก็มีแต่ตัวเราเองที่จำไม่ได้

"มาสายนะ ออดิติโอ้ หนูไม่เคยมาสายเลยนี่ ถึงแม้จะป่วย หรือติดงาน"
"ค.. ขอโทษค่า"

ออดี้พูดขอโทษเสียงดัง ทุกคนที่ได้ยินมีท่าทีตกใจอย่างเห็นได้ชัด

"เอ๋ๆ ? มีอะไรเหรอค่ะ ?"
"น.. นี่ ทำไมเสียงของหนูเป็นแบบนั้นล่ะ ?"
"เสียง ? อ๋อ คงเป็นเพราะหูข้างนี้ขาดไปอะค่ะ แฮ่ๆ "
"เรื่องหู ทางเราและพวกนักเรียน รู้กันหมดแล้ว แต่ไม่คิดว่าเสียงจะเปลี่ยน
ไปด้วย แล้วแบบนี้งานร้องเพลงไม่เป็นไรเหรอ ?"
"หนูก็ไม่รู้ เหมือนกัน.. แต่หนูชอบร้องเพลงที่สุดเลย ฮิๆ"
"เอ่อ สงสัยไม่ใช่แค่หูกับเสียงแล้วล่ะ แม้แต่นิสัยก็เพี้ยนๆไปด้วย ขอให้
หายไวๆนะจ้ะ เอ้าไปนั่งที่ได้แล้ว"
"ค่า"

สาวน้อยเดินไปนั่งด้านหลังสุดในที่ชิดหน้าต่าง นั่นเพราะนิสัยก่อนหน้านี้
ของเธอชอบอยู่แบบเงียบๆ ไม่สุงสิงกับใคร

ว้าว มองเห็นท้องฟ้า เห็นเมืองชัดเจนเลย เป็นความรู้สึกที่คุ้นเคยจริงๆ
ถึงแม้ฉันกับฉันอีกคนจะไม่ค่อยเหมือนกันเท่าไหร่ แต่เรา ก็มองอะไรๆ
ด้วยความรู้สึกที่ไม่ต่างกันสินะ

ออดี้ยิ้มแก้มปริเมื่อมองไปนอกหน้าต่างบนห้องเรียนที่สูงกว่า 30 ชั้น

"นี่ตั้งใจเรียนหน่อย ออดิติโอ้ เอาแต่มองนอกหน้าต่างทำตัวหยั่งกะเด็กๆนะเรา"
"อ๊ะ ขอโทษค่ะ!"

การเรียนการสอนของชาวจันทรานั้น จะเน้นไปในเรื่องการวิเคราะห์อินทรีย์สาร
ของแร่หลากสีที่มีมากมายในดวงดาวของตนซึ่งเปรียบได้กับวิชสเคมี การเกษตร
และการขนส่งก็เป็นอาชีพหลักของดาวดวงนี้เช่นกัน แต่วิชาที่เป็นวิชาเอกที่สุด
ในสถาบันทุกสถาบัน นั่นคือ "วิชาดนตรี" นั่นอาจเพราะว่าชาวจันทรามีหูที่มี
ประสิทธิภาพในการได้ยินสูงมาก ทำให้เรื่องมากกับดนตรีเป็นพิเศษ

แสง.. แสงนั่นอีกแล้ว ! คราวนี้ล่ะ เราต้องไล่จับมันให้ได้เลย! อ๊ะ ไวจัง รอด้วยๆ
อย่าหนีน๊าา.. เหวอๆๆ หน้าผา !

อ๊าาา (ร่วง)

"นี่ๆ เธอหลับตลอด ชั่วโมงเรียนเลยสินะ"
"อะ เอ๋!? หมดชั่วโมงแล้วเหรอ "
"ชิ ไม่ได้เรื่องเลย นี่เหรอไอดอลของดวงดาว"
"แฮ่ๆ.."

เพื่อนสาวชาวจันทราคนหนึ่งในห้อง เข้ามาหาออดี้ด้วยท่าทีและสีหน้าเย้ยหยัน
ชาวจันทราผู้มีขนสีขาวสลวยงดงาม พร้อมหูที่ยาวกว่าชาวจันทราคนอื่นทั่วไป
แม้ว่าจะไม่ยาวเท่ากับออดี้ เธอเป็นหนึ่งในไอดอลอายุน้อยระดับท๊อป ผู้เป็นรอง
เพียงออดิติโอ้เท่านั้น

"เอ.. รู้สึกว่าเธอจะชื่อแคร์ ใช่ไหม ถ้าฉันจำไม่ผิดนะ"
"ใช่ และก็เป็น้องสาวของคนที่เธอฆ่าด้วย"
"เอ๋ๆๆ ฉันไปฆ่าพี่ของเธอเมื่อไหร่กัน!?"
"เฮอะ พี่ของฉันก็ผู้พิทักษ์ ที่ไปกับเธอด้วยกันไง"
"ผู่พิทักษ์?"
"โธ่เอ้ย ! ก็คริสไง เจ้าคริส! นั่นแหละคือพี่ชายชั้นเอง"

คริส.. คริสอีกแล้ว. ฉันได้ยินชื่อนี้หลายครั้งมากตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาล
และจากตาด้วย ทำไมเราถึงจำเค้าไม่ได้เลยนะ แต่ก็ เป็นชื่อที่คุ้นเคยจริงๆ

ฮึก..เจ็บ เจ็บอีกแล้ว ความเจ็บปวดนี้ อึดอัด รู้สึกตื้นตันอยู่ในอก ซึกๆ

น้ำตาไหลนองออกมาจากตาทั้งสองข้างอีกครั้ง แต่ก็ไม่เยอะเท่าครั้งแรก
ออดี้รีบเช็ดน้ำตา และลุกขึ้นยื่่นหน้าเข้าหาแคร์

"นี่! ช่วยเล่าเรื่องพี่ชายของเธอให้ฉันฟังหน่อยสิ !"

สีหน้าจริงจังของออดี้ทำเอาแคร์ถึงกับประหม่าทีเดียว

"เอ่อ.. จริงๆฉันกับพี่ชายก็ไม่ได้สนิทกันเท่าไหร่ ดูเขายังสนิทกับเธอมากกว่าอีก"
"อ้าว..เป็นพี่น้องกันไม่ใช่เหรอ?"
"มันก็จริง แต่พวกเราแยกกันอยู่ตั้งแต่ฉันเด็กๆแล้ว คุยกันนับครั้งได้ แต่.. พอรู้
ว่าเค้าตายไปก็รู้สึกใจหายเหมือนกัน"
"ฉ. ฉันขอโทษน้า"
"ฮึ ถึงขอโทษฉันไป ก็ไม่มีประโยชน์ ออดิติโอ้ เสียงเพี้ยนแอ๊บแบ๊วแบบนั้น
เธอระวังตัวไว้ดีๆ"
"อื้ม~ ขอบคุณนะจ้ะ แคร์"
"ชิ ยัยนี่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย"

ใบหน้ายิ้มแย้มอันบริสุทธิ์ของออดี้ทำเอาแคร์ที่เป็นคู่แข่ง
ในวงการถึงกับกุมขมับก่อนจะเดินจากไป

ระหว่างพักเที่ยงทานอาหาร ระหว่างเดินออดี้ก็ได้พบเห็น
สีหน้าและสายตาแปลกๆจากคนในโรงเรียน พร้อมเสียง
ซุบซิบนินทา ไม่ต่างกับคนในเมือง กระนั้นเธอก็ไม่ได้สนใจ
อะไรนัก เดินยิ้มทักทายเพื่อนๆอย่างเป็นกันเอง

"ผิดจากเดิมเลยนะ ท่าทีของเธอเนี่ย"
"อ้าวแคร์ ดีจ้า เจอกันอีกแล้วนะ"
"เฮอะ แน่นอนอยู่แล้วโรงอาหารของเด็กปีนี้ มันมีอยู่ที่เดียวนิ"
"แฮ่ๆ นั่นสิน้า"
"ว่าแต่.. เธอยังได้ยินมันอยู่รึเปล่า เสียงแห่งจิตใจน่ะ"
"เอ๋? มันคืออะไรเหรอ เสียงแห่งจิตใจ"
"หึๆ มิน่าล่ะเธอถึงไม่รู้ร้อนรู้หนาวเหมือนแต่ก่อน"
"แหะๆ มันคงดีเนอะถ้าฉันได้ยินมันอีกครั้ง"
"เฮ่อ.. ปวดตับกับแม่นี่จริงๆ อะเอานี่ไป"
"นี่มัน.."
"ซื้ออะไรกินไม่ได้สินะถูกเบียดขนาดนั้น"
"ขอบคุณมากนะแคร์ ฮิๆ"

สิ่งที่แคร์ยื่นให้นั่นคือแร่ 3 สี แม้ว่าหลายๆสายตาในโรงจะมอง
ออดี้ยังไง แต่แคร์ก็ยังมองออดี้เป็นคู่แข่งเสมอ เธอเองก็มีทิฐิไม่
แพ้คริสพี่ชายของเธอเลย นั่นคือศักศรีแห่งดาราชั้นแนวหน้า

"งั่มๆอร่อยจังเลย ตัวฉันนี่มีเพื่อนที่ดีจังเนอะ"
"เฮอะ จะว่าไปฉันก็พึ่งคุยกับเธอเป็นเรื่องเป็นราวก็คราวนี้แหละ"

"เอ๋!! เดี๋ยว ตาของเธอทำไมเป็นแบบนั้น"

ทุกครั้งที่ออดี้ได้กินคริสตัลเข้าไป "เนตรพรจันทรา" ก็จำเรืองรอง
ขึ้นมาที่นัยย์ตาของเธอ ซึ่งกลายเป็นธรรมชาติของเธอไปเสียแล้ว

แคร์ซึ่งเห็นแนตรจันทราเป็นครั้งแรก ถึงกับถอยหลังไปชนกับนักเรียน
คนอื่นๆที่เดินเข้ามากะทันหันพร้อมอาหารจานร้อน
ภาพอาหารจานร้อนกำลังราดเข้าหาเธออย่างไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้
"ก.. กรี๊ดด!"

พริบตานั้น ออดี้เร่งเคลื่อนไหวเข้าไปช่วยแคร์อย่างรวดเร็ว ร่างของเธอ
แบ่งออกเป็นสองร่าง ร่างหนึ่งดึงตัวแคร์เอาไว้ ส่วนอีกร่างรับจานอาหาร
และใช้มันรวบเอาอาหารที่กระจายอยู่บนอากาศราวกับเป็นภาพหยุดนิ่ง

ทุกอย่างเกิดขึ้นไว้มาก แม้แต่ตัวออดี้เองยังตกใจ

เมื่อกี้.. เราใช้วิชาของปู่นี่หน่า "กายาสีแดง" เห็นทุกอย่างช้าไปหมด
และรู้สึกเดือดเลือดพล่านขึ้นอย่างน่ากลัวอีกด้วย

"เป็นอะไรรึเปล่าแคร์ ?"
"ออดิติโอ้ ตะกี้เธอทำอะไรน่ะ ?! ฉันเห็นร่างเธอซ้อนกัน"
"แฮ่ๆ วิชาที่ปู่ถ่ายทอดมาน่ะ"

น้อยคนที่เคยเห็นกายาสีแดงของผู้พิทักษ์ในตำนาน ต่างก็มึนงงกับ
เหตุการณ์ที่เห็น แต่สิ่งที่รู้สึกคล้ายๆกัน นั่นคือความสุดยอดในตัวออดี้
ที่ช่วยเพื่อนของเธอเอาไว้ กลุ่มคนต่างเข้ามามุงล้อมออดี้กันยกใหญ่
ทั้งชื่นชม และไถ่ถาม

ระหว่างที่ถูกรุมล้อมนั้นเอง ออดี้ได้เหลือบไปเห็นแสงสว่างดวงเล็กๆ
สีขาวบริสุทธ์ที่นอกหน้าต่าง แทบไม่ต้องคิดอะไรเธอวิ่งฝ่าฝูงคน
ออกไปทันที เพื่อตามแสงนั้นไป

"เฮอะ.ขนาด หูเป็นแบบนั้น ยังอุตสาห์มีอะไรน่าสนใจได้อยู่ตลอดเลยนะ
สมกับเป็นคู๋แข่งฉันจริงๆ หึๆ"

สิ่งที่ออดี้ตามไปนั้นคืออะไรก็ไม่อาจรู้ แต่ว่ามันจะเปลี่ยนชะตากรรมของเธอ
ไปอย่างคาดไม่ถึงอย่างแน่นอน

---------------------
ตอนก่อน http://pattyna.exteen.com/20110813/ca-fic-3-lunar-gifted-eyes-2
ตอนต่อ http://pattyna.exteen.com/20110813/ca-fic-4-ctysty-2
------------------
 

edit @ 13 Aug 2011 21:58:52 by วัชชี่

Comment

Comment:

Tweet

#1 By ทากน้อย on 2011-08-13 18:57