CA Fic:5 Ctysty_Auditio

posted on 15 Oct 2011 12:15 by pattyna in Fiction
 
 
Crysty Auditio Fiction "Crysty2"
Program by
Sai : painting
Photoshop CS5 : Filter color
Time 1.5 Hr

ตอนนี้ทิ้งช่วงไปนานเลย ต้องขอโทษด้วยนะครับ ^^"
ดูจากวันที่วาดจะพบว่า วาดไว้หลายสัปดาห์เลยทีเดียว
ภาพนี้รู้สึกว่าจะแอบเซอวิชนิดๆ แต่ผมเป็นประเภทคนที่วาดสัดส่วน
ไม่ค่อยจะถูก เลยอาจจะไม่เย้ายวนเท่าไหร่ ฮา

fic นี้วเขียน ใน ipad เช่นเคยครับ ส่วนมากจะได้แต่งตอนอยู่ในรถเมย์
ไม่ก็ก่อนนอน : P

------------------------------
คริสตี้ ออดิติโอ้

ในผืนดินแดงที่ห่างออกไปไม่ใกล้ไม่ไกลจาก แรงกระหน่ำสายฟ้าจาก
ร่างมังกรอัสนี มีซากยานอวกาศขนาดย่อมๆชำรุดเสียหาย ใกล้ๆยานลำนั้นเอง
ก็มีร่างของหญิงสาวที่มีลักษณะคล้ายชาวจันทราสีน้ำเงิน ค่อยๆคืบคลาน
ออกมา พร้อมแผลสาหัส

แฮ่กๆ.. ดาวดวงนี้ทำไมถึงมีแต่เมฆหมอกท้องฟ้ามืดสนิทไปหมด
อืมๅ (ส่ายหัวไปมา) ไม่ได้ๆเราต้องรีบหนีออกไปให้ไกลที่สุด
อ๊ะ แสงจ้าจังเลย แสบตาไปหมดเกิดอะไรขึ้นเนี่ย !

ท้องฟ้าเปิดเปิดกว้างทอแสงตะวัน พร้อมลมกรรโชกแรงจนฝุ่นตลบ
ดินทรายที่พัดผ่านได้กลบร่างของเธอจนมิด..

ตัดมาทางด้่านออดี้ เธอนอนแน่นิ่งไม่ขยับเขยื้อนราวกับนอนหลับ เช่นเดียวกับ
คริสตัลเจ็ดสีก็ลอยนิ่งอยู่เหนือร่างของเธอเช่นกัน พวกของแคร์พยายามที่จะช่วยเหลือ
ออดี้ แต่กลับถูกผลักออกด้วยม่านพลังงานสีรุ้จากนั้นคริสตัล

"โธ่ นี่มันม่านอะไรเนี่ย แบบนี้จะเข้าไปช่วยยัยขี้เรื้อนนั่นยังไง"
"ตอนนี้กระผมว่าอย่าเข้าใกล้มันดีกว่าครับท่านแคร์ (เหงื่อตก)"

แม้จะเป็นม่านที่ดูสวยงาม แต่พลังของคริสตีลเจ็ดสีก่อนหน้านี้ที่สร้างร่างมังกรอัสนี
และยังยิงลำแสงใส่ออดี้อีก สร้างความน่าหวั่นเกรงอยู่ไม่ใช่น้อย

"อูย.. ตะกี้ดิฉันเป็นอะไรไปเนี่ย รู้สึกมึนๆหัว"
"โอ้ ตื่นแล้วเหรอครับท่าน เมื่อครู่นี้ท่านออดิติโอ้ช่วยท่านเอาไว้จากลำแสงของ
คริสตัลเจ็ดสี /ลุกไหวไหมครับ(พยุง)"
"งั้นเหรอ ดิฉันคงต้องขอบคุณเด็กคนนั้นสินะ.."

ผู้จัดการหันไปเห็นออดี้นอนอยู่ไม่ไกล

"อ้าว เธอนอนอยู่ตรงนั้นนิ ทำไมไม่มีใครไปช่วยเธอล่ะ!"
"พวกเราก็อยากช่วยอยู่หรอกครับ แต่เจ้าคริสคัลมันสร้างม่านสีรุ้งขวางไว้ เกรงว่า
ถ้าใช้กำลังจะเป็นอันตราย ผมจึงรอดูสถานการณ์ไปก่อน"
"อืม ฉันพอจะเข้าใจสถานการณ์แล้ว อย่าพึ่งติดต่อใครล่ะ รอดูกันไปก่อน"
"ฮึ จะใจเย็นเกินไปแล้ว ! เดี๋ยวยัยนั่นก็ได้ตายกันพอดี"
"ใจเย็นแคร์ ออดิติโอ้เธอไม่ตายด้วยเรื่องแค่นี้หรอก ดิฉันจะเล่าอะไรให้ฟัง"

ระหว่างที่เฝ้าดูเหตุการณ์ ผู้จัดการส่วนตัวของออดี้ ผู้ได้ขึ้นชื่อว่าแหล่งข่าวสำคัญ
มันสมองแห่งวงการได้เล่าถึงประวัติของคริสตัลเจ็ดสี หรือที่เรียกในชื่อ"ผลึกเจ็ดดารา"
ว่าแท้จริงแล้วมันคือสมบัติโบราณอันล้ำค่าของจักรพรรดิ์นี "ลูนาส" ผู้อยู่ในเงาจัทร์
เธอใช้มันเพื่อผนึกวิญญาณมังกรสายฟ้าที่เคยก่อความวุ่นวายในดาวดวงนี้เมื่อ
หลายร้อยปีก่อน แต่ด้วยนิสัยประหลาดๆของเธอ จึงไม่ได้บอกอะไรกับชาวเมือง
ว่าเธอผนึกมันไว้ที่ไหนในเขตต้องห้าม เพียงแต่ทิ้งแร่ทองคำเอาไว้จำนวนหนึ่ง
เพื่อเอาไว้ผนึกมัน แต่ที่ผ่านมาผู้พิทักษ์ไม่เคยค้นพบผลึกเจ็ดดาราเลย จึงใช้แร่ทองคำ
ในการผนึกมอนเตอร์หรืพวกปีศาจตัวฉกาจเท่านั้น

"เดี๋ยวสิยะ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับความเป็นความตายกับยัยนั่นล่ะ!"
"ใจเย็นๆคุณแคร์ ฟังดิฉันเล่าให้จบก่อน"
"นั่นสิครับท่านแคร์ ท่านดูเปึ็นห่วงท่านออดติติโอ้มากเลยนะครับ (ยิ้ม)"
"บ..บ้านา ทำไม่ชั้นต้องเป็นห่วงยัยขี้เรื้อนนั่นด้วย (หน้าแดง) ยัยนั่นแค่เป็นคู่แข่ง
ของฉันเท่านั้น (เสียงอ่อยลง) "
"ฮุๆ งั้นดิฉันขอเล่าต่อนะคะ"
"เชิญ"

ข้อเท็จจริงที่ได้มาจากนักโบราณคดียังกล่าวถึงเพียงหนึ่งในพลังปริศนาของผลึก
เจ็ดดารานั่นคือการดูดซับพรสวรรค์แห่งจังหวะโน๊ตตัวที่ 8 ได้ถึงเจ็ดสี อย่างไม่จำกัด
และยังสามารถซึมซับเจตนารมณ์ของสิ่งมีชีวิตได้อีกด้วย หลังจากสำรวจที่ถ้ำคริสตัล
ใต้น้ำตกใหญ่ ก็ได้รับรู้ถึงการหายไปอย่างไร้ร่องรอยของคริสและพบออดิติโอ้ที่บาดเจ็บ
สาหัสนอนสลบอยู่ การถูกใช้ไปของแร่ทองคำทำให้เกิดข้อสันนิษฐานต่างๆนาๆ รวมไปถึง
ถึงเรื่องของผลึกเจ็ดดาราอีกด้วย

"ดังนั้นเมื่อดิฉันได้เห็นผลึกที่ทอแสงถึงเจ็ดสีต่อหน้า จึงมั่นใจไงล่ะ"
"เดี๋ยวนะครับ เท่าที่เรื่องมาก็พอจะเห็นอะไรมากขึ้น แต่ก็ไม่เข้าใจอยู่ดีครับว่ามันเกี่ยว
กับความปลอดภัยของท่านออดิติโอ้ตรงไหน?"
"เฮอะ เรื่องง่ายๆ ถ้าพี่ชายของฉันเป็นคนผนึกเจ้าคริสตัลนั่นเอง เจตนารมณ์ของพี่ก็
ต้องอยู่ในนั้นด้วย เค้าชอบยัยขี้เรื้อนนั่นจะตายคงไม่ทำอะไรยัยนั่นอยู่แล้ว ใช่มะ"

ความเร็วในการวิเคราะห์เรื่องราวของแคร์นั้นรวดเร็วและเฉียบคมจนผู้จัดการ
ถึงกับตบมือ

"สมเป็นเธอจริงๆ แต่มันก็แค่การคาดเดากันทั้งคู่เท่านั้น"
"ทั้งคู่คิดอะไรกันอยู่ครับ ! ก็เห็นๆกันอยู่ว่าเจ้าคริสตัลนั่นร้ายกาจแค่ไหนมัน
ใช้ร่างมังกรอัสนีตั้งใจจะฆ่าท่านออดิติโอ้ชัดๆ"
"ฮึ นั่นก็น่าคิด มันคาใจชั้นเหมือนกัน ว่ายังไงละท่านผู้จัดการ"
"ถ้าให้ดิฉันเดาอีก นั่นอาจจะเป็นเพียงแค่พลังตกค้างของคริสตัลดราก้อนก็ได้"

ร่างมังกรอัสนีที่ดูทรงพลังขนาดทำท้องฟ้าปั่นป่วนไปด้วยไฟฟ้าแรงสูงนั้น เป็น
เพียงพลังตกค้างของคริสตัลดราก้อน ทำเอาทั้งแคร์และการ์ดผู้ติดตามจินตนาการ
ไม่ถึงเลย ว่าคริสและออดี้ต่อกรกับปีศาจตัวนั้นได้อย่างไร หลังจ่กพูดคุยกัน
อยู่นาน พวกเขาตัดสินใจว่าจะรอดูสถานการณ์ต่อไปอีกชั่วโมง ถ้าสถานการณ์
ยังไม่ดีขึ้นพวกเขาจะติดต่อเหล่าผู้พิทักษ์คนอื่นๆให้มาช่วยเหลือ..

ร่างของสาวน้อยผู้มีหูกระต่ายยาวไม่เท่ากันหลับปุ๋ยดูราวกับไม่ทุกข์ร้อนอะไร
เธอกำลังฝันถึงอะไรบางอย่าง

ที่นี่ที่ไหน.. อ๊ะไม่สิ ที่นี่อีกแล้ว ผืนหญ้าราบสุดลูกหูลูกตา ท้องฟ้าที่เจือสีสายรุ้ง
บางๆ อืมไม่สิแบบนี้เค้าเรียกว่าออโรร่าสินะ ข้างหน้าดูมีแสงสีขาวที่สว่างจ้า
และอบอุ่นอยู่ (ค่อยๆย่างก้าวเดินเข้าไป) หืม รอบนี้ไม่หนีไปไหนด้วย

"ไงสาวน้อย"

ออดี้พบกับร่างสีขาวสว่างที่เดินออกมาจากแสงสว่างจ้านั้น เขาเป็นหนุ่มชาว
จันทราที่มีหูขาดข้างหนึ่งเช่นเดียวกับเธอ แต่ขาดคนละข้าง.. นั่นเป็นทั้งลักษณะ
และใบหน้าที่คุ้นเคยมาก มากเสียจนคำถามแรกของออดี้ไม่ใช่คำว่าคุณเป็นใคร ?
แต่หากเป็นคำว่า

"นายคือคริส ใช่ไหม?"

หนุ่มชาวจันทรายิ้มอย่างอ่อนโยนพร้อมกับพยักหน้าเล็กๆ

"อื้ม ฉันอาจจะใช่ หรือไม่ใช่เขาก็ได้"
"เอ๋ หมายความว่ายังไงอะ?"
"ฉันเป็นวิญญาณของผลึกเจ็ดดารานี้ แต่ร่างของฉันได้มาจากเจตนารมณ์อัน
บริสุทธิ์และทรงพลังมาจากเขาคนนั้น คนที่เธอถามถึง"
"แสดงว่า คุณไม่ใช่คริสงั้นเหรอ? (ทำหน้างงๆ)"
"แม้ฉันจะเอ่ยปากเต็มที่ไม่ได้ แต่ฉันแน่ใจว่าฉันรู้จักเธอดีนะออดี้"

คำพูดของร่างจำแลงคริสนั้นทำให้ออดี้รู้สึกอบอุ่นจากใจจนยิ้มแฉ่งออกทาง
สีหน้าชัดเจน แต่นั่นก็แค่ก่อนที่เขาจะพูดประโยคต่อไป

"แต่ว่า..ที่ฉันรู้จักดีหมายถึงเธออีกคนหนึ่งต่างหาก"
"เอ๋?"

สายตาของร่างจำแลงมองไปที่ด้านหลังของออดี้ เมื่อเธอหันมองตามจึงได้
พบกับสิ่งที่ไม่คาดฝัน นั่นคือร่างของเธออีกคนหนึ่ง ที่มีนัยย์ตาสีแดง
และสีหน้าที่ดูเย่อหยิ่ง ที่สำคัญคือเธอคนนั้นผูกผมไว้ที่ด้านซ้ายข้างเดียว
กับหูข้างที่ขาดไป

"หวา เธอคือฉันเหรอ (ทำหน้าเหวอ)"
"ใช่ แต่ในอีกความหมาย ฉันคือออดิติโอ้ผู้ครอบครองโน๊ตตัวที่ 9"
(หันมองไปที่ร่างจำแลงคริส)
"และ.. ฉันก็เป็นคนรักของเขาคนนั้นด้วย"

คำพูดคำนี้ทำเอาทั้งสามคนเงียบไปครู่หนึ่ง ร่างจำแลงของคริสยิ้มเล็กๆ
ให้กับออดิติโอ้ แต่เธอได้แต่ทำหน้าแดงและหลบสายตา ออดี้เห็นดังนั้นจึงเดิน
เข้าไปใกล้ๆกับออดิติโอ้ผู้เป็นอีกร่างหนึ่งของเธอ และกระซิบบอกข้างๆหู

"ไปสิจ๊ะ เข้าคนนั้นอยู่ตรงหน้าเธอแล้วนี่"

คำพูดของออดี้ ทำให้ออดิติโอ้ถึงกับน้ำตาคลอเบ้า เธอวิ่งเข้าโผกอดจำแลงของ
คริสและร้องไห้โฮด้วยความคิดถึงอย่างจับใจ ความรู้สึกต่างๆที่ยากจะบรรยาย
เหล่านั้นต่างส่งผ่านถึงจิตใจออดี้อย่างชัดเจน

"เธอ.. ออดี้"
"ค่ะ ออดิติโอ้?"
"จิตของฉันเสมือนแบ่งเป็นสองด้าน นั่นคือฉันและเธอ แต่..ต่อไปนี้ฉันจะมอบร่างกาย
นั้นให้กับเธอ เพื่อให้เธอไม่ต้องมาผูกติดกับความเศร้าของฉันอีกต่อไป"
"เดี๋ยวสิ ออดิติโอ้ แล้วเธอจะไปไหน ฉันยังไม่ได้พูดคุยสนิทสนมกับเธอเลยน้าา !"
"ฉันจะมอบจิตอีกครึ่งหนึ่งนี้เพื่อผนึกผลึกเจ็ดดาราโดยสมบูรณ์และอยู่ร่วมกับคริสที่ฉันรัก"
"ฮือ.. แต่ว่า.."

ออดิติโอ้ยื่นมือเข้ามาสัมผัสที่แก้มออดี้อย่างอ่อนโยน มือของออดิติโอ้
เริ่มเปลี่ยนเป็นแสงสีขาวเหมือนกับร่างจำแลงของคริส

"ไม่ต้องห่วง ฉันและเขาจะอยู่เคียงข้างเธอะสมอในผลึกเจ็ดดาราแต่ว่าฉันมีเรื่องที่ต้อง
ฝากฝังให้เธอทำเรื่องนึง"
"ได้เลย ฉันพร้อมทำทุกอย่าง (ทำหน้าจริงจัง)"
"เธอต้องขับขานโน๊ตตัวที่ 9 เพื่อผนึกฉันเข้าไปในผลึกเจ็ดดารา"
"เอ๋..แต่นั่น ฉันทำไม่ได้หรอกหูของฉันมันเป็นแบบนี้"
"ไม่เป็นไร หูเป็นแค่ส่วนหนึ่งของการขับขานโน๊ตตัวที่ 9 เท่านั้นออดี้ มันมีอะไรที่
สลักสำคัญมากกว่านั้นอีกมากมาย"

หลังจากที่ออดิติโอ้พูดจบร่างของออดี้ในภายนอกความฝันก็ลุกขึ้นมาสร้างความตระหนก
ตกใจให้กับแคร์และคนอื่นๆ ที่กำลังจะไปติดต่อเหล่าผู้พิทักษ์
เธอค่อยๆผูกผมไว้ข้างเดียวกับหูข้างที่ขาด และหันไปที่แคร์

"แววตานั่น! ทั้งสีและท่าทางหนิ่งยโส มันยัยขี้เรื้อนสมัยก่อนนี่"

แคร์รีบเดินเข้ามาหาออดี้แต่ก็ยังติดม่านสายรุ้ง การสบตาเกิดขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่ปราศจาก
อคติทั้งหลาย ก่อนที่ออดิติโอ้จะหลับตาลง

"ฉันสอนเธอได้ แค่ครัภ้งเดียวเท่านั้นนะ ดูไว้ดีๆล่ะออดี้"
"อ..อื้ม! (พยักหน้า)"

ในสายตาคนภายนอกดูเหมือนออดี้กำลังคุยอยู่กับตัวเอง แต่ไม่เลยมันคือการคุยกัน
ระหว่างจิตสองดวงที่จะมอบของขวัญล้ำค่าให้กันเป็นครั้งสุดท้าย..

การขับขานโน๊ตตัวที่แปดได้ดังขึ้นพร้อมๆกับพลังแห่งเนตรพรจันทราที่ทอแสงสีทอง
ประกายในแววตาสีแดง อาณุภาพนั้นจึงยิ่งรุนแรงและส่งไปไกลหลายกิโลเมตร
ร่างของออดี้เปล่งแสงสีขาวนวล มีบางอย่างหลุดลอยออกไปจากร่างของเธอเข้าไป
ในตัวของผลึกเจ็ดดารา ซึ่งนั่นก็คือจิตของออดิติโอ้นั่นเอง

อ๋อนี่เหรอ ? นี่สินะ โน๊ตตัวที่ 9 ฉันมองเห็นเป็นสีขาว แต่มันกลับจับต้องไม่ได้เหมือนกับ
สีอื่นๆ และที่สัคัญคือมันไม่มีเสียง? แปลกจัง ฉันเลียนแบบมันไม่ได้ แต่ฉันเอามันออก
มาจากร่างกายของฉันได้ผ่านการร้องเพลงได้ มันได้ยินได้ด้วยใจสินะ

สิ้นสุดเสียงขับขาน ม่านสีรุ้งของผลึกเจ็ดดาราได้จางหายไป ออดี้ได้จ้องมองคริสตัลที่
ลอยอยู่ และค่อยๆสัมผัสมัน ท่ามกลางเสียงห้ามปรามของแคร์และคนอื่นๆ

"คริส กับ ออดี้ ทีนี้พวกเธอก็ได้อยู่ด้วยกันแล้วสินะ"

..ถ้าอย่างงั้น ฉันจะเรียกแกว่า "คริสตี้" แล้วกัน..

ตำนานการและการผจญภัยที่ยิ่งใหญ่ ได้ถูกเริ่มต้นแล้ว ณ จุดนี้
Ctysty_Auditio
-------------------------
ตอนก่อน http://pattyna.exteen.com/20110813/ca-fic-4-ctysty-2
ตอนต่อ
--------------------
ตอนต่อไปจะได้พบกับตัวละครที่จอยเข้ามาตัวแรกแล้วนะครับรอชมกัน!

Comment

Comment:

Tweet